Eğitim dünyası, yapay zekanın ödevlere yardım etmesine şimdi alışmaya çalışırken, süreci büsbütün öbür bir boyuta taşıyan yeni bir teknoloji sahneye çıktı. Companion isimli teşebbüsün geliştirdiği “Einstein” isimli yapay zeka aracı, öğrenciye yalnızca yanıt vermekle yetinmiyor, direkt öğrencinin okul hesabına giriş yaparak tüm ders yükünü onun yerine üstleniyor. Bir asistandan fazla dijital bir “vekil öğrenci” üzere hareket eden bu sistem, eğitimde otomasyonun hudutlarını zorluyor.

Einstein, kendine özel sanal bir bilgisayar üzerinden çalışıyor. Bir öğrencinin Canvas üzere ders idare sistemlerine bağlandığında, tarayıcıyı açıyor, ders sayfalarında geziniyor ve yayınlanan görüntüleri sonuna kadar izliyor. Yalnızca izlemekle kalmayan sistem; okuma kesimlerini tahlil ediyor, kompozisyonlar yazıyor, testleri çözüyor ve hatta tartışma panolarında sınıftaki öbür öğrencilerle etkileşime giriyor.

Bir kere kurulduktan sonra art planda sessizce çalışan araç, son teslim tarihlerini takip ederek ödevleri otomatik olarak sisteme yüklüyor. Companion CEO’su Advait Paliwal, öğrencilerin aslında yapay zekayı kullandığını belirterek, onlara bu teknolojinin çok daha gelişmiş ve fonksiyonel bir versiyonunu sunduklarını savunuyor.

Akademik dürüstlük yol ayrımında mı?

Bu teknoloji, ChatGPT üzere klasik sohbet robotlarının ötesine geçerek “otonom ajan” mantığıyla hareket ediyor. Yani yalnızca yazı yazmıyor, internet erişimi ve evrak sistemi olan sanal bir bilgisayarı kullanarak karmaşık adımları bir insan üzere atıyor. Bu durum, eğitimcileri ve okul idarelerini hayli güç bir kararın eşiğine getirdi. Bugüne kadar tartışmalar daha çok “yapay zekadan yardım alma” üzerine dönerken, Einstein ile birlikte husus artık “öğrencinin yerini büsbütün diğer bir gücün alması” noktasına ulaştı. Bir öğrencinin online bir derse kaydolup tüm devri yapay zekaya devretmesi, alınan diplomanın geçerliliğini de tartışmaya açıyor.

Öte yandan, birtakım eğitimcilerin bu durumu eğitimin dönüşümü için bir fırsat olarak gördüğü açık. Chicago Üniversitesi’nden Nicholas DiMaggio üzere isimler, mevcut online eğitim sistemlerinin zati kopyaya hayli müsait bir yapıda olduğunu savunuyor. Ona nazaran bu şekil araçların yaygınlaşması, eğitimcileri dijital ödevlere güvenmek yerine yüz yüze imtihanlara, sözlülere yahut projeye dayalı öğrenme prosedürlerine dönmeye zorlayacak.