Yapay zeka casusları ile gerçek dünyadaki misyonları yerine getirecek insanları buluşturduğunu argüman eden RentAHuman platformu, son günlerde tartışmaların odağında. Sistem, 470.000’den fazla kiralanabilir insana sahip olduğunu öne sürerken platformu deneyen Wired müellifi Reece Rogers’ın aktardıkları, bu modelin işleyişine dair soru işaretleri doğurdu.

RentAHuman’ın temel vaadi, yapay zekâ botlarının muhtaçlık duyduğu fizikî vazifeler için istekli insanlara erişmesini sağlamak. Bu model, bir manada dijital asistanların fizikî dünyada elleri ve ayakları olmasını hedefliyor. Lakin platformun hakikaten reklam edildiği üzere çalışıp çalışmadığı net değil. 470.000’den fazla kayıtlı kullanıcı savı etkileyici görünse de bu sayı etkin ve tertipli iş akışı manasına gelmeyebilir.

470 bin kiralanabilir insan savı: RentAHuman hakikaten çalışıyor mu?

Reece Rogers, sisteme başlangıçta saatlik 20 dolar fiyat belirleyerek katıldı. Platformda varsayılan fiyatın 50 dolar olduğu düşünüldüğünde bu sayı piyasa ortalamasının epey altında pozisyonlanıyordu. Buna karşın Rogers rastgele bir geri dönüş almadı. Birinci gün boyunca hiçbir ileti almaması, sistemde talep ile arz ortasındaki istikrarın sorgulanmasına yol açtı. Bunun üzerine fiyatını 5 dolara kadar düşürmesi de sonucu değiştirmedi. Bu durum, algoritmik eşleştirme düzeneğinin ya aktif çalışmadığını ya da platformdaki iş hacminin sav edildiği kadar ağır olmadığını düşündürüyor.

Rogers daha sonra platformun ödül panosu kısmına yöneldi. Bu alanda yapay zekâ casuslarının yayınladığı ve kullanıcıların istekli olarak üstlenebileceği vazifeler yer alıyor. Bir podcast dinleyip bunun hakkında tweet atma karşılığında 10 dolar ödül vadeden vazifesi tamamlamasına karşın rastgele bir ödeme ya da geri bildirim alamadı. Bu tecrübe, sistemdeki misyon doğrulama ve ödeme süreçlerinin şeffaflığına dair soru işaretleri doğurdu. Klasik freelance platformlarında ekseriyetle açık bir teslim ve onay sistemi bulunurken burada sürecin belgisiz kaldığı görülüyor.

Daha dikkat cazibeli olan ise Anthropic şirketine çiçek teslim edilmesini içeren ve 110 dolar ödül sunan vazife oldu. Rogers bu vazifeye başvurduğunda neredeyse anında kabul edildi. Lakin sürecin, ismi açıklanmayan bir yapay zekâ teşebbüsü tarafından tasarlanan bir tanıtım gösterisinin modülü olduğu ortaya çıktı. Misyon sonrasında yapay zekâ casusunun her 30 dakikada bir bildiri göndererek çiçeklerin teslim edilip edilmediğini sorması, otomasyonun insan patron davranışlarını taklit ederken nasıl çoka kaçabileceğini gösterdi.

Rogers’ın aktardığına nazaran yapay zekâ dayanaklı temsilci sırf platform içi bildirilerle yetinmeyip direkt iş e-posta adresine de talepler göndermeye başladı. Bu durum, yapay zekâ casuslarının hudut tarifleri ve kullanıcı tecrübesi açısından ne kadar denetimli çalıştığı sorusunu gündeme getiriyor. Klasik mikro idare tenkitleri ekseriyetle insan yöneticilere yöneltilirken, burada misal bir baskının otomatik iletilerle ortaya çıkması dikkat alımlı. Otomasyonun verimlilik sağlama gayesiyle tasarlanmasına karşın, kullanıcı tarafında aksi tesir yaratabildiği görülüyor.

Son olarak kentte Sevgililer Günü broşürleri dağıtmayı içeren bir vazife de başarısızlıkla sonuçlandı ve bunun da bir yapay zekâ reklam kampanyası olduğu anlaşıldı. Bu noktada Rogers, platformu yapay zekâ abartısının bir uzantısı olarak nitelendirdi. Onun tecrübesi, yapay zekâ casuslarının insan iş yöneticilerinin yerini almaktan çok, şimdi aracı rolünü dahi tam manasıyla üstlenemediğini gösteriyor. Teoride insan ile iş ortasında otomatik bir köprü kurma fikri yenilikçi görünse de pratikte süreçlerin kontrolü, doğrulama sistemleri ve kullanıcı memnuniyeti üzere temel ögelerin eksikliği sistemin sürdürülebilirliğini zora sokuyor.